Time 4 Change

Om te beginnen bij mezelf, met mezelf en alles wat ik tot nu toe op het gebied van mijn ondernemerschap heb ondernomen of in mijn leven doe en laat waar ik niet tevreden over ben. Allereerst het ondernemen. Ik heb ‘te weinig ondernomen’, me daarentegen wel druk gemaakt voor het belang van andere ondernemers en het ondernemersklimaat’. Ook leiding gegeven aan mensen en hen geïnspireerd anders te werken. Bewaakt dat de gekozen waarden ook werden nageleefd. Mensen gecoacht op persoonlijk leiderschap en effectiever werken, co-creatie in het kader van het nieuwe (samen)werken. Hartstikke leuk. Niets is een mooier compliment dan weer een twinkeling in de ogen te zien van iemand die weer met zijn / haar talent op de goede plek zit of anders durft te werken en daar meer plezier aan beleeft.

Wat dat aangaat voel ik me in mijn element om als ‘verandermanager’ te werken, die zowel organisatorisch en zakelijk de boel op orde brengt als naar het menselijk potentieel kijkt en talent helpt ‘ont-dekken’.

Met al dat werk was ik zo druk, dat ik vergat zelf te doen wat ik het liefste doe. Groepen en individuen trainen, coachen en van koers helpen veranderen. En om dat te kunnen doen heb ik klanten nodig die dat willen of een ‘verander-vraagstuk’ hebben. En daar zit hem de crux. Ik ben niet bezig geweest met het werven van nieuwe klanten omdat ik het te druk had in Utrecht, te veel op de inhoud gericht was en maar bezig met elke keer meer kennis vergaren. Ook tal van andere oorzaken kon ik nog verzinnen om niet te doen wat ik had moeten doen, relaties aanboren om te onderzoeken wie waar behoefte aan zou hebben. In bleef hangen in excuses bedenken om vooral te blijven doen wat ik deed en ondertussen hopen op andere resultaten en als die uitbleven dan er niet blij van worden. En dat werkt dus niet. Het gekke is dat ik anderen wel verder breng, help of inspireer, maar mezelf daar een tijdje in vergeten ben. Het bekende verhaal van de schilder, wiens verf van de muren afbladdert….

Dus Time4change!

Een nieuwe lente kan alleen tot bloei komen als de oude patronen en gewoonten worden doorbreken, als je echt een punt zet achter wat er tot nu toe was.

Ik heb prachtige voorbeelden van goed ondernemerschap om me heen. Ik vind het fantastisch te horen en zien hoe creatief ondernemende mensen zijn. Ook ervaar ik hoe belangrijk het is om contacten te onderhouden met je relaties. Om een glimlach om het hart te toveren van klanten of mensen die je geholpen hebben verder te komen. Kleine attenties. Aandacht geven. Alles wat je aandacht geeft groeit. En ik heb mijn eigen ondernemerschap geen aandacht gegeven. En daar ga ik vanaf heden verandering in aanbrengen. Daarom is dit het laatste blog op deze site, met deze ‘look en feel’. Bij de start van deze site zat ik nog in een andere flow. Ik wilde vooral vertellen wat ik allemaal wist. Kennis delen. De tools laten zien in mijn bagage. Maar het vertellen van dit alles gaat niet helpen beter te ondernemen. Ik moet DOEN en vooral iets anders doen om te kunnen doen wat ik het liefste doe.!

Mijn droom is nog steeds een trainingscentrum opbouwen. Een trainingscentrum waar jong en oud, werkend of niet werkend, hoog of laag opgeleid, met een groep of individueel welkom is. Waar een ieder kan rekenen op een warm welkom. Waar je zowel gecoacht als getraind kan worden. Waar je wordt geholpen authentiek en effectief te zijn. Ondersteund bij het onderzoeken wat het beste bij je past. Je talent en passie (her)ontdekken en een koers uitstippelen die helpt om te komen waar je wilt zijn. Waar teams leren hoe persoonlijk leiderschap helpend is bij een synergetische samenwerking. Mijn droom is het bieden van een omgeving die inspirerend is voor managementteams die beter willen presteren en innovatiever en creatiever willen worden, voor individuen om tot rust en inzicht te komen.

Als oud Cios’er en ex-topsporter, weet ik ook veel van fysieke trainingen, trainingsopbouw, gezondheid, energie en afvallen. Indien wenselijk zet ik dat ook in. Uiteindelijk hebben we als mens een viertal intelligenties die ingezet kunnen worden voor een pro-actiever leven. Mentaal (het denken), emotioneel (het hart), fysiek (het lichaam) en spiritueel (het geweten). Iedereen heeft deze zelfde gereedschappen om het heft in eigen handen te nemen en het indien wenselijk of noodzakelijk anders te gaan doen. Alles wat je tot nu toe hebt gedaan, is tot stand gekomen door de keuzes die je hebt gemaakt. Maak je andere keuzes, dan krijg je andere resultaten. Door anders te kijken, naar jezelf, je situatie en je mogelijkheden, krijg je nieuwe inzichten op basis waarvan je andere keuzes kunt maken.

Ik weet dus hoe het werkt… net als jij waarschijnlijk. Maar weten is niet genoeg. Dus wat ik voor anderen doe, ga ik nu voor mezelf doen. In praktijk brengen wat ik weet. Het lezen van een dieetboek helpt ook niet met afvallen. Het is een begin en kan motiverend werken, maar daarna begint het pas. Het volgen van een training persoonlijk leiderschap gaat de verandering niet brengen. Het zijn je leefstijl, je keuzes, je nieuwe gewoontes aanleren die bepalen of jouw gewenste verandering wordt bereikt. Want het doornemen van pagina’s met buikspieroefeningen gaat alleen helpen om een strakke buik te krijgen als ik de discipline heb de oefeningen te doen. ‘En niet twee keer, of twee weken, nee een heel leven lang. En zo is het met ondernemen ook. Je bent er niet met een website of het schrijven van een blog. Of twitteren of facebooken. Er is meer nodig. Discipline om aan ‘je bedrijf’ te werken. En dat begint vandaag. Zoals Dwayne Wyer ooit zijn boek de titel gaf: Niet morgen maar nu! En dat geldt voor mij en ieder ander die het anders wil. En van harte anders wil. Want het is je hart wat aangeeft ‘het is Time4Change-nu!

 

Veranderen doe je samen

Het mooiste verhaal dat ik gelezen heb over ‘veranderen’ is de parabel van John Kotter, “help de ijsberg smelt’. Ik zie het namelijk helemaal voor me gebeuren in organisaties, bedrijven en ook steden m.b.t. stedelijke economie en detailhandel.

Er is één pinguin, die ontdekt dat nog niet zichtbaar, van onderaf, de ijsberg aan het smelten is. Hij heeft geen leidinggevende positie, maar wil dit gevaar wel delen. En dat is lastig, vooral omdat in eerste instantie niemand hem wil geloven.

Het pinguinvolk heeft namelijk een aantal stellige overtuigingen over hun ‘thuis’. De ijsberg is al decennia lang hun thuis, en dat blijft het voor altijd. Het is veilig, vertrouwd, logisch en familiair. Om te kunnen overleven moeten ze dicht bij elkaar blijven en geen energie verspillen, want dat zou dodelijk zijn. Hun overtuiging is “zo zijn we nu eenmaal en dit is onze cultuur. We hebben het altijd zo gedaan en dat ging goed’.

Voor mij is dit verhaal een prachtige metafoor voor hoe mensen reageren op ‘mogelijk gevaar’ van een verandering. Of het nu om werk, een organisatieverandering of wenselijke meer klantgerichte gedragsverandering gaat. Iedereen blijft het liefst in zijn vertrouwde comfortzone en doet wat ze altijd deden, veilig en vertrouwd.

Goed is echter de vijand van geweldig, en maakt gemakzuchtig en zelfgenoegzaam. De twee vijanden van verandering en vernieuwing.

Mensen komen maar door twee dingen in beweging: pijn of plezier! Hierbij is pijn dominanter dan plezier en zijn actiever met het vermijden van pijn dan verkrijgen van pleizer. En veranderen, het loslaten van oude gewoontes, doet per definitie pijn. Dus bewegen we liever bij pijn vandaan en ontkennen we wat er aan de hand is. Het is daarom niet vreemd dat er zoveel weerstand is tegen verandering. Want dat doet pijn en dat willen we niet.

Bij veranderen is het de kunst te zorgen dat, net als bij het probleem van de pinguin, het volgende wordt bereikt:

1. Er is erkenning nodig van het probleem, bij de leiders die in staat zijn de verandering te leiden. Men moet geloven dat er echt wat moet veranderen.

2. Men moet het samen creatief en innovatief willen oplossen, vertrouwen hebben in elkaar en de saamhorigheid bewaren.

3. Men moet elkaar willen helpen en om hulp durven vragen, emoties en gevoelens ruimte kunnen geven en zo moedig worden het vertrouwde los te durven laten. Eerst ‘het oude’er uit voor er ruimte is voor ‘het nieuwe’.

4. Het is van belang gezamenlijk een nieuwe missie en visie te formuleren, iets positiefs in het vooruitzicht te stellen en de nieuwe identiteit met andere waarden te laden.

Het gaat bij de pinguins om veranderen naar een nieuwe manier van overleven, met elkaar. Een nieuwe levensmissie formuleren en andere definitie van wat ‘thuis’ is.

5. Daad bij het woord voegen. Communiceren en in beweging komen en resultaten natuurlijk uitventen. Hierdoor ontstaat vertrouwen.

Het pinguinvolk met een ‘vaste thuisplaats’ werd een nomadenvolk wat alert bleef op veranderingen en gevaren op elke nieuwe woonplek waar ze kwamen. De oude waarden en geloofsovertuigingen waren niet helpend om te veranderen. Daar kwamen nieuwe waarden en geloofsovertuigingen voor in de plaats.

Veranderen is daarmee vooral een mentaal en emotioneel proces, waar overtuigingen van ‘hoe het moet zijn’ en waarden een belangrijke rol spelen.

Bij mensen in organisaties is het niet anders. Voor mij is aandacht voor de heersende waarden en overtuigingen en de emotionele menskant vanzelfsprekend bij een noodzakelijke verandering. Het gaat niet om het onderdrukken van emoties, maar vooral om het aanwezige talent te benutten en het probleemoplossend vermogen aan te spreken.

Ik verbaas me er dagelijks overdat dit niet gebeurt. Dat de mens weer ‘als tool’ ingezet wordt om in geld en fte’s uitgedrukte resultaten te bereiken. Meer werk, met minder mensen en minder geld. Terwijl ook effectiviteit en gewoontes een rol spelen in de productiviteit en resultaten en de waarden die we aanhangen weleens van invloed kunnen zijn op de bedrijfsresultaten. Een organisatieverandering kan niet zonder naar binnen én naar buiten te kijken en echt onder ogen zien met wat zich feitelijk voordoet.

Ook hierbij speelt het ontkennen van de pijn een rol (in steden de afboekingen op de grondexploitaties, afboekingen in vastgoed, omzetdalingen) en blijft men hopen dat met hetzelfde gedrag betere resultaten worden behaald. Beter is je verantwoordelijkheid nemen, je verlies onder ogen zien en met nieuwe inzichten samen nieuwe wegen inslaan.

Wat mij betreft is het dus tijd het anders te doen. De noodzaak tot verandering te omarmen en vooral samen met collega’s, in strategische allianties te kijken of je tot vernieuwing en innovatie kunt komen op basis van de feiten. Met een open mind die oude aannames, percepties en gewoontes heeft geelimineerd en er ruimte is voor nieuw! Voor 2013 wens ik u veel gezonde en inspirerende veranderingsgezindheid met een open helpende mind in een cultuur van helpende samenwerking.

Leiderschap: ‘a way of life’

Wat topsport betreft deed ik aan waterpolo en speelde ik in de jaren ’70 begin ’80 bij de meest toonaangevende club van Nederland, HZC de Robben uit Hilversum. Vele malen Nederlands kampioen geweest en eind jaren ’70 en begin ’80 ook geselecteerd voor het eerste nationaal dameswaterpoloteam met in 1978 officieus wereldkampioen in Berlijn en in 1980 officieel ‘wereldkampioen’ (met de winnende goal op mijn naam).

Topsport betekende doelgericht dagelijks trainen, mijn fysieke en mentale grenzen verleggen, open staan om nieuwe vaardigheden, technieken en tactieken te leren en de samenwerking binnen het team optimaliseren. Mijn leven en vooral mijn ‘mindset’ was hier voor het grootste deel probleemloos op afgestemd. Trainingen en wedstrijden gingen altijd voor, op alles, op vakanties, verjaardagen, excursies etc. Ik hield er altijd rekening mee. Daarom, het was voor mij ‘a mental way of life’.

En eigenlijk, als ik eerlijk ben, is dat nu met ‘leiderschap’ ook zo. Ik ben sinds 1997 met het ‘passie voor leiderschap virus’ besmet. Eerst nog heel erg vanuit de HR hoek gerelateerd aan bedrijfskundig management en leidinggeven en pas in 2005 als leiderschapstrainer en coach. De training op basis van de 7 eigenschappen voor effectief leiderschap van Stephen Covey is voor mij helpend en richtinggevend geweest en is de basis. Verder was ik van nature principe gestuurd en lagen de eigenschappen: denk win -win, werk synergetisch, begin met het einde voor ogen (visie) en wees pro-actief dicht bij mijn natuur.

Maar in tegenstelling tot vele anderen die het boek lezen en over gaan tot de orde van de dag, of het volgende boek, heb ik van de eigenschappen mijn levensstijl gemaakt. Ook mijn man er mee besmet en een inspirerend voorbeeld geweest. Samen verdiepen wij ons verder, lezen er over, geven trainingen en workshops en sparren we veel over wat nu echt de essentie is. Ook leiderschap in crisis en onder stress (zoals bij crisis).

Ons idee is onder andere dat:

1. Leiderschap is ‘a way of mental life’, je bent er dagelijks mee bezig, omdat het principes zijn die universeel zijn en zowel thuis als zakelijk of in de sport ‘leefbaar’.

2. Leiderschap is focus bepalen en koers houden en jezelf hierin bijsturen, ook thuis, sociaal, zakelijk, gezondheid. Jezelf monitoren, coachen en bijsturen.

3. Leiderschap is open staan om te leren en kritisch naar jezelf te kijken, en (hulp)vragen blijven stellen. Ego in de koelkast.

4. Leiderschap is waarden gedreven, sociaal, integer en met de beste intenties in dialoog met anderen tot de beste resultaten komen, op basis van wederzijdse afhankelijkheid. Inzetten op de relatie en vertrouwen.

In een workshop leiderschap van Hulscher Change Managment, krijg je zicht op de tools die handig zijn jezelf te leiden. Zelf heb je vooral een wil of verlangen nodig, passie en toewijding en dan de moed om het te doen. Want eenmaal besmet, is er geen weg terug…

Vanuit deze passie anderen inspireren, is het mooiste wat er is. Leiderschap is het ontwikkelen van het meesterschap over je persoonlijke zelf en dat is ‘a mental way of life’, dag in dag uit. En dat kunnen, maakt je krachtig en effectief! Een leven lang.

Vrouwelijk leiderschap en loslaten

Ik heb nooit zo geloofd in de verschillen tussen mannelijk of vrouwelijk leiderschap. Ik geloof namelijk in leiderschap gebaseerd op principes (Covey) en waarden (Barrett). Leiderschap   dat dienend is (G2G van Collins). Leiderschap van uit je innerlijk kompas (authentiek) en elke dag lerend. Heel persoonlijk allemaal. Er is er maar eentje die kan besluiten dat te doen. En dat ben jezelf, op basis van een vrije wil. En leiderschap begint in de kleinste organisatorische eenheid die er is, het gezin, je relatie.

Maar soms twijfel ik of er vooral met betrekking tot dat gezin niet een paar verschillen zijn tussen mannen en vrouwen. Dat ‘moederkloekgevoel en empty nest syndroom’, waarvan ik altijd dacht dat vooral ‘thuis werkende vrouwen’ er last van zouden hebben, heb ik dus ook gehad. Niet het feit dat ze het huis uit zijn. Wel het feit dat je geen zogenaamde invloed meer hebt op hun wel en wee, niet veel weet en vooral niet wat ‘kan helpen’. Want dat doen moeders zo graag…vaak nog ongevraagd ook.

Als je 20 jaar lang gewend bent de combinatie gezin en werk ‘te leiden’ (waarvan dus die 12 jaar als alleengaand ouder) met aandacht voor hun wel en wee, is het vreemd dat in feite ‘je team’ er niet meer is. Blije gezichten vond ik het altijd belangrijk, goed in je vel zitten, het gevoel van een drie-eenheid. En omdat ze er elke dag waren, kon ik ze zien, horen en aanvoelen. En als het even kon, er voor ze zijn en helpen. En datzelfde heb ik overigens als teamleider. Goede sfeer en samenwerking zijn belangrijk, contact houden en inspelen op wat je ziet en voelt. Het helpt echt om te vragen of wat je ziet en voelt, ook klopt met de werkelijkheid. Dat kan gaan over energieloos en teleurgesteld zijn, of blij en trots. Voorkomen dat mensen leven, werken en veel meemaken, kan niemand. Wel is relevant hoe je er mee omgaat als er een gebeurtenis met impact plaatsvindt en je constateert dat dat iets met iemand doet. Veel mernsen zijn echter bang voor dit soort gesprekken, omdat ze bang zijn voor de confrontatie met emoties. Gelukkig heb ik geleerd met mijn eigen emoties om te gaan, weet hoe het werkt, en dat kan ik anderen leren.

Nu zijn de kids al 3 jaar het huis uit, ben ik zeer gelukkig met mijn man, en heb echt moeten oefenen in ‘loslaten’. Aanvankelijk leek het verlangen dichtbij ze te zijn, erger te worden. Gelukkig ben ik nu zover, dat ik inderdaad kan loslaten in de goede zin van het woord. Ik vertrouw er op dat als ze een probleem hebben, of mij nodig hebben, ze dat laten weten. Andersom weet ik ook dat ik rustig kan bellen om te vragen hoe het gaat als ik er behoefte aan heb. Gelukkig zijn er tegenwoordig veel meer mogelijkheden om contact te onderhouden zoals via de scoial media. Soms gaat het via facebook en foto’s en soms via de what’s app. Maar het liefst toch reglmatig hier om samen te eten en te verhalen uit te wisselen. Het gaat uiteindelijk erom dat je er op vertrouwt dat ze de beste levens-ingrediënten hebben meegekregen en van de geleerde en ervaren principes en waarden gebruiken om zichzelf te redden. En dat wil je natuurlijk graag af en toe zien en horen.

Voor mezelf komt het dus nu echt op leiderschap aan. Persoonlijk leiderschap. Tijd voor mezelf, tijd voor een verandering! Ook het ‘loslaten’van mijn zieke moeder is een belangrijke les geweest. Ik kan haar keuzes niet maken. Nog haar helpen geen pijn te voelen. Daar zijn mensen voor die er voor doorgeleerd hebben. Wat ik wel kan doen is vrolijke en liefdevolle energie en afleiding brengen. De pijn of het leed ietsjes verzchten. Samen lachen met mijn vader. Omgaan met een ziek ouder moet je ook leren. Net als omgaan met een zieke medewerker. Je kunt iemand niet links laten liggen. Een luisterend oor, oprechte interesse hebben en dus tijd vrij maken, zijn essentieel. Als je anderen loslaat, heb je tijd en ruimte voor jezelf en je eigen plan.  Leiderschap over jezelf en de nieuwe stappen in je leven. Ook niet blijven hangen in overtuigingen als ‘ik ben nu te oud’….niet helpend dus!

Tussen hoe je het thuis doet, en op de werkvloer, zie ik wel duidelijke overeenkomsten. Dat betekent dat je geen leidinggevnde functie hoeft te hebben, om je persoonlijk leiderschap te ontwikkelen. Dat begint thuis! Het is in feite een levenslange weg van leren, of misschien wel stijl van leven, gebaseerd op waarden en principes, die je jezelf eigen kunt maken. En hier zie ik dus wel een parallel  met het managen of leidinggeven. Je eigen voorbeeld, het zichtbaar leven van je (mens)waarden en principes, schept vertrouwen en een band. Vertrouwen schenken, eerst denken aan het gewenste effect en dan pas communiceren of acteren. Proactief zijn. Beginnen met het eindplaatje voor ogen. Ik weet dat dat in het heetst van de strijd niet altijd meevalt. Want als je amygdala (emotieknop) wordt geraakt, is de kans groot dat je terugvalt in oude reactiepatronen. En het kost je dan veel wilskracht en discipline om die impuls te onderdrukken.

De vraag die mij erst is, of mannen hier nu ook last van hebben? Van het loslaten? Maar een ding weet ik zeker, het is te leren! En daar is wel wat leiderschap voor noidg. Succes.