Vrouwelijk leiderschap en loslaten

Ik heb nooit zo geloofd in de verschillen tussen mannelijk of vrouwelijk leiderschap. Ik geloof namelijk in leiderschap gebaseerd op principes (Covey) en waarden (Barrett). Leiderschap   dat dienend is (G2G van Collins). Leiderschap van uit je innerlijk kompas (authentiek) en elke dag lerend. Heel persoonlijk allemaal. Er is er maar eentje die kan besluiten dat te doen. En dat ben jezelf, op basis van een vrije wil. En leiderschap begint in de kleinste organisatorische eenheid die er is, het gezin, je relatie.

Maar soms twijfel ik of er vooral met betrekking tot dat gezin niet een paar verschillen zijn tussen mannen en vrouwen. Dat ‘moederkloekgevoel en empty nest syndroom’, waarvan ik altijd dacht dat vooral ‘thuis werkende vrouwen’ er last van zouden hebben, heb ik dus ook gehad. Niet het feit dat ze het huis uit zijn. Wel het feit dat je geen zogenaamde invloed meer hebt op hun wel en wee, niet veel weet en vooral niet wat ‘kan helpen’. Want dat doen moeders zo graag…vaak nog ongevraagd ook.

Als je 20 jaar lang gewend bent de combinatie gezin en werk ‘te leiden’ (waarvan dus die 12 jaar als alleengaand ouder) met aandacht voor hun wel en wee, is het vreemd dat in feite ‘je team’ er niet meer is. Blije gezichten vond ik het altijd belangrijk, goed in je vel zitten, het gevoel van een drie-eenheid. En omdat ze er elke dag waren, kon ik ze zien, horen en aanvoelen. En als het even kon, er voor ze zijn en helpen. En datzelfde heb ik overigens als teamleider. Goede sfeer en samenwerking zijn belangrijk, contact houden en inspelen op wat je ziet en voelt. Het helpt echt om te vragen of wat je ziet en voelt, ook klopt met de werkelijkheid. Dat kan gaan over energieloos en teleurgesteld zijn, of blij en trots. Voorkomen dat mensen leven, werken en veel meemaken, kan niemand. Wel is relevant hoe je er mee omgaat als er een gebeurtenis met impact plaatsvindt en je constateert dat dat iets met iemand doet. Veel mernsen zijn echter bang voor dit soort gesprekken, omdat ze bang zijn voor de confrontatie met emoties. Gelukkig heb ik geleerd met mijn eigen emoties om te gaan, weet hoe het werkt, en dat kan ik anderen leren.

Nu zijn de kids al 3 jaar het huis uit, ben ik zeer gelukkig met mijn man, en heb echt moeten oefenen in ‘loslaten’. Aanvankelijk leek het verlangen dichtbij ze te zijn, erger te worden. Gelukkig ben ik nu zover, dat ik inderdaad kan loslaten in de goede zin van het woord. Ik vertrouw er op dat als ze een probleem hebben, of mij nodig hebben, ze dat laten weten. Andersom weet ik ook dat ik rustig kan bellen om te vragen hoe het gaat als ik er behoefte aan heb. Gelukkig zijn er tegenwoordig veel meer mogelijkheden om contact te onderhouden zoals via de scoial media. Soms gaat het via facebook en foto’s en soms via de what’s app. Maar het liefst toch reglmatig hier om samen te eten en te verhalen uit te wisselen. Het gaat uiteindelijk erom dat je er op vertrouwt dat ze de beste levens-ingrediënten hebben meegekregen en van de geleerde en ervaren principes en waarden gebruiken om zichzelf te redden. En dat wil je natuurlijk graag af en toe zien en horen.

Voor mezelf komt het dus nu echt op leiderschap aan. Persoonlijk leiderschap. Tijd voor mezelf, tijd voor een verandering! Ook het ‘loslaten’van mijn zieke moeder is een belangrijke les geweest. Ik kan haar keuzes niet maken. Nog haar helpen geen pijn te voelen. Daar zijn mensen voor die er voor doorgeleerd hebben. Wat ik wel kan doen is vrolijke en liefdevolle energie en afleiding brengen. De pijn of het leed ietsjes verzchten. Samen lachen met mijn vader. Omgaan met een ziek ouder moet je ook leren. Net als omgaan met een zieke medewerker. Je kunt iemand niet links laten liggen. Een luisterend oor, oprechte interesse hebben en dus tijd vrij maken, zijn essentieel. Als je anderen loslaat, heb je tijd en ruimte voor jezelf en je eigen plan.  Leiderschap over jezelf en de nieuwe stappen in je leven. Ook niet blijven hangen in overtuigingen als ‘ik ben nu te oud’….niet helpend dus!

Tussen hoe je het thuis doet, en op de werkvloer, zie ik wel duidelijke overeenkomsten. Dat betekent dat je geen leidinggevnde functie hoeft te hebben, om je persoonlijk leiderschap te ontwikkelen. Dat begint thuis! Het is in feite een levenslange weg van leren, of misschien wel stijl van leven, gebaseerd op waarden en principes, die je jezelf eigen kunt maken. En hier zie ik dus wel een parallel  met het managen of leidinggeven. Je eigen voorbeeld, het zichtbaar leven van je (mens)waarden en principes, schept vertrouwen en een band. Vertrouwen schenken, eerst denken aan het gewenste effect en dan pas communiceren of acteren. Proactief zijn. Beginnen met het eindplaatje voor ogen. Ik weet dat dat in het heetst van de strijd niet altijd meevalt. Want als je amygdala (emotieknop) wordt geraakt, is de kans groot dat je terugvalt in oude reactiepatronen. En het kost je dan veel wilskracht en discipline om die impuls te onderdrukken.

De vraag die mij erst is, of mannen hier nu ook last van hebben? Van het loslaten? Maar een ding weet ik zeker, het is te leren! En daar is wel wat leiderschap voor noidg. Succes.

 

Dit bericht is geplaatst in Leiderschap met de tags , . Bookmark de permalink.