Genoeg is genoeg..

foto van Hulscher Change Management.

Vanochtend stond ik er energiek door op… de gedachte: ’no matter how you feel, get up, dress up and fight for your dreams’. Nog geen 10 minuten daarvoor had ik nog de gedachte om lekker diep onder de wol te blijven…. want ik voelde me maar zozo (en dat na pas 1 dag werken – na twee weken vakantie). Dat klopt natuurlijk niet en heeft met van alles en de situatie te maken, maar ga ik me daaraan overgeven? Je zou ook verwachten ‘ energie genoeg’ zo na …de vakantie. Excuustruus zou ‘het is november, altijd wat minder energie’ kunnen zijn. Lekker de verantwooordelijkheid buiten mezelf leggen ….

Maar wil ik dat? Nee! Nee! Laat ik mijn innerlijke ‘weer’ bepalen door wat er buiten gebeurt? Ik heb een keuze. Zo wegkruipend wil ik me niet voelen. Het is ook maar net wat je gelooft ( en wie: je negatieve aap of je logische professor) en wat je aandacht geeft. Alles wat aandacht krijgt groeit. En als dat buiten je cirkel van invloed ligt ( anderen, de situatie, de omgeving) dan voel je je steeds machtelozer en minder energiek. Maar binnen je cirkel van invloed ligt dat anders. Dat geeft kracht. Dus ik, hupsakee uit bed, denken aan wat voor leuks aan te doen vandaag, haar goed. (Als je haar maar goed zit). Denken aan hoe ik me wil voelen, wie ik wil zijn en of ja, denken aan mijn droom. Hallo, ik had en heb een droom….

foto van Hulscher Change Management.

En het zijn mijn eigen gedachten en gedragingen die uitmaken of ik er aan bijdraag of hem ondermijn. Omgaan met de situatie, is weten wat je kunt gebruiken voor je droom. Daar heb ik invloed op. En tegelijkertijd bepaal ik daarmee de energie die ik uitstraal. Sombere gedachten geven zware energie. Mijn aap is er erg goed in om deze te verzamelen en als een repeteer geweer in mijn hoofd tegen me aan te kletsen. Maar mijn aap is ook gevoelig voor actie in het hier en nu. Met twee benen op de geond springen, tegen jezelf ( je aap met zijn emoties) zingend zeggen: en nu is het genoeg! Genoeg gesomberd over wat niet meer is. Genoeg bezig geweest met in het verleden behaalde resultaten. Genoeg energie verloren aan dingen buiten mijn invloedzone. We gaan voor mijn droom. We gaan er wat moois van maken

‘Ik moet nog’…. De druk die je jezelf oplegt.

Laatst raakte ik in de kleedkamer van de sportschool in gesprek met een jonge dame. Ze sprak me oorspronkelijk aan over mijn sportoutfit (hardlooptenue) en wat ik ging doen. ‘Cardiofitness’ zei ik. Hardlopen en op de crosstrainer. Ze sprak haar waardering uit en zei dat ze zelf nu spinning was gaan doen. Sinds kort. Dat was goed voor haar zei ze. Ze ‘moest’ het doen om meer ontspannen te raken. Ze was te gestrest. Ze moest o…ok zoveel vertelde ze. ‘Ik moet stofzuigen, boodschappen doen, kinderen ophalen, huis opruimen, ontspannen…..’ Zo druk en zoveel moeten.
Ik zei: ‘dat is wel heel veel moeten’. Van wie moet je dat’? ‘Van mezelf’ zei ze. Op mijn vraag ‘waarom dan’ had ze geen antwoord en op ‘wat zou je zelf willen?’ Zei ze ‘meer ontspannen zijn’.
Het woordje ‘moeten’ gebruiken betekent dat het lijkt of je je door iets buiten jezelf laat verplichten iets te doen. Alsof je niet zelf gekozen hebt. Alsof je door andermans ogen en bril kijkt naar jezelf kijkt en dan jezelf wat oplegt.
Maar iedereen heeft altijd een keuze! Doe he het, of doe je het niet?

Leiderschap: ‘a way of life’

Wat topsport betreft deed ik aan waterpolo en speelde ik in de jaren ’70 begin ’80 bij de meest toonaangevende club van Nederland, HZC de Robben uit Hilversum. Vele malen Nederlands kampioen geweest en eind jaren ’70 en begin ’80 ook geselecteerd voor het eerste nationaal dameswaterpoloteam met in 1978 officieus wereldkampioen in Berlijn en in 1980 officieel ‘wereldkampioen’ (met de winnende goal op mijn naam).

Topsport betekende doelgericht dagelijks trainen, mijn fysieke en mentale grenzen verleggen, open staan om nieuwe vaardigheden, technieken en tactieken te leren en de samenwerking binnen het team optimaliseren. Mijn leven en vooral mijn ‘mindset’ was hier voor het grootste deel probleemloos op afgestemd. Trainingen en wedstrijden gingen altijd voor, op alles, op vakanties, verjaardagen, excursies etc. Ik hield er altijd rekening mee. Daarom, het was voor mij ‘a mental way of life’.

En eigenlijk, als ik eerlijk ben, is dat nu met ‘leiderschap’ ook zo. Ik ben sinds 1997 met het ‘passie voor leiderschap virus’ besmet. Eerst nog heel erg vanuit de HR hoek gerelateerd aan bedrijfskundig management en leidinggeven en pas in 2005 als leiderschapstrainer en coach. De training op basis van de 7 eigenschappen voor effectief leiderschap van Stephen Covey is voor mij helpend en richtinggevend geweest en is de basis. Verder was ik van nature principe gestuurd en lagen de eigenschappen: denk win -win, werk synergetisch, begin met het einde voor ogen (visie) en wees pro-actief dicht bij mijn natuur.

Maar in tegenstelling tot vele anderen die het boek lezen en over gaan tot de orde van de dag, of het volgende boek, heb ik van de eigenschappen mijn levensstijl gemaakt. Ook mijn man er mee besmet en een inspirerend voorbeeld geweest. Samen verdiepen wij ons verder, lezen er over, geven trainingen en workshops en sparren we veel over wat nu echt de essentie is. Ook leiderschap in crisis en onder stress (zoals bij crisis).

Ons idee is onder andere dat:

1. Leiderschap is ‘a way of mental life’, je bent er dagelijks mee bezig, omdat het principes zijn die universeel zijn en zowel thuis als zakelijk of in de sport ‘leefbaar’.

2. Leiderschap is focus bepalen en koers houden en jezelf hierin bijsturen, ook thuis, sociaal, zakelijk, gezondheid. Jezelf monitoren, coachen en bijsturen.

3. Leiderschap is open staan om te leren en kritisch naar jezelf te kijken, en (hulp)vragen blijven stellen. Ego in de koelkast.

4. Leiderschap is waarden gedreven, sociaal, integer en met de beste intenties in dialoog met anderen tot de beste resultaten komen, op basis van wederzijdse afhankelijkheid. Inzetten op de relatie en vertrouwen.

In een workshop leiderschap van Hulscher Change Managment, krijg je zicht op de tools die handig zijn jezelf te leiden. Zelf heb je vooral een wil of verlangen nodig, passie en toewijding en dan de moed om het te doen. Want eenmaal besmet, is er geen weg terug…

Vanuit deze passie anderen inspireren, is het mooiste wat er is. Leiderschap is het ontwikkelen van het meesterschap over je persoonlijke zelf en dat is ‘a mental way of life’, dag in dag uit. En dat kunnen, maakt je krachtig en effectief! Een leven lang.

Vrouwelijk leiderschap en loslaten

Ik heb nooit zo geloofd in de verschillen tussen mannelijk of vrouwelijk leiderschap. Ik geloof namelijk in leiderschap gebaseerd op principes (Covey) en waarden (Barrett). Leiderschap   dat dienend is (G2G van Collins). Leiderschap van uit je innerlijk kompas (authentiek) en elke dag lerend. Heel persoonlijk allemaal. Er is er maar eentje die kan besluiten dat te doen. En dat ben jezelf, op basis van een vrije wil. En leiderschap begint in de kleinste organisatorische eenheid die er is, het gezin, je relatie.

Maar soms twijfel ik of er vooral met betrekking tot dat gezin niet een paar verschillen zijn tussen mannen en vrouwen. Dat ‘moederkloekgevoel en empty nest syndroom’, waarvan ik altijd dacht dat vooral ‘thuis werkende vrouwen’ er last van zouden hebben, heb ik dus ook gehad. Niet het feit dat ze het huis uit zijn. Wel het feit dat je geen zogenaamde invloed meer hebt op hun wel en wee, niet veel weet en vooral niet wat ‘kan helpen’. Want dat doen moeders zo graag…vaak nog ongevraagd ook.

Als je 20 jaar lang gewend bent de combinatie gezin en werk ‘te leiden’ (waarvan dus die 12 jaar als alleengaand ouder) met aandacht voor hun wel en wee, is het vreemd dat in feite ‘je team’ er niet meer is. Blije gezichten vond ik het altijd belangrijk, goed in je vel zitten, het gevoel van een drie-eenheid. En omdat ze er elke dag waren, kon ik ze zien, horen en aanvoelen. En als het even kon, er voor ze zijn en helpen. En datzelfde heb ik overigens als teamleider. Goede sfeer en samenwerking zijn belangrijk, contact houden en inspelen op wat je ziet en voelt. Het helpt echt om te vragen of wat je ziet en voelt, ook klopt met de werkelijkheid. Dat kan gaan over energieloos en teleurgesteld zijn, of blij en trots. Voorkomen dat mensen leven, werken en veel meemaken, kan niemand. Wel is relevant hoe je er mee omgaat als er een gebeurtenis met impact plaatsvindt en je constateert dat dat iets met iemand doet. Veel mernsen zijn echter bang voor dit soort gesprekken, omdat ze bang zijn voor de confrontatie met emoties. Gelukkig heb ik geleerd met mijn eigen emoties om te gaan, weet hoe het werkt, en dat kan ik anderen leren.

Nu zijn de kids al 3 jaar het huis uit, ben ik zeer gelukkig met mijn man, en heb echt moeten oefenen in ‘loslaten’. Aanvankelijk leek het verlangen dichtbij ze te zijn, erger te worden. Gelukkig ben ik nu zover, dat ik inderdaad kan loslaten in de goede zin van het woord. Ik vertrouw er op dat als ze een probleem hebben, of mij nodig hebben, ze dat laten weten. Andersom weet ik ook dat ik rustig kan bellen om te vragen hoe het gaat als ik er behoefte aan heb. Gelukkig zijn er tegenwoordig veel meer mogelijkheden om contact te onderhouden zoals via de scoial media. Soms gaat het via facebook en foto’s en soms via de what’s app. Maar het liefst toch reglmatig hier om samen te eten en te verhalen uit te wisselen. Het gaat uiteindelijk erom dat je er op vertrouwt dat ze de beste levens-ingrediënten hebben meegekregen en van de geleerde en ervaren principes en waarden gebruiken om zichzelf te redden. En dat wil je natuurlijk graag af en toe zien en horen.

Voor mezelf komt het dus nu echt op leiderschap aan. Persoonlijk leiderschap. Tijd voor mezelf, tijd voor een verandering! Ook het ‘loslaten’van mijn zieke moeder is een belangrijke les geweest. Ik kan haar keuzes niet maken. Nog haar helpen geen pijn te voelen. Daar zijn mensen voor die er voor doorgeleerd hebben. Wat ik wel kan doen is vrolijke en liefdevolle energie en afleiding brengen. De pijn of het leed ietsjes verzchten. Samen lachen met mijn vader. Omgaan met een ziek ouder moet je ook leren. Net als omgaan met een zieke medewerker. Je kunt iemand niet links laten liggen. Een luisterend oor, oprechte interesse hebben en dus tijd vrij maken, zijn essentieel. Als je anderen loslaat, heb je tijd en ruimte voor jezelf en je eigen plan.  Leiderschap over jezelf en de nieuwe stappen in je leven. Ook niet blijven hangen in overtuigingen als ‘ik ben nu te oud’….niet helpend dus!

Tussen hoe je het thuis doet, en op de werkvloer, zie ik wel duidelijke overeenkomsten. Dat betekent dat je geen leidinggevnde functie hoeft te hebben, om je persoonlijk leiderschap te ontwikkelen. Dat begint thuis! Het is in feite een levenslange weg van leren, of misschien wel stijl van leven, gebaseerd op waarden en principes, die je jezelf eigen kunt maken. En hier zie ik dus wel een parallel  met het managen of leidinggeven. Je eigen voorbeeld, het zichtbaar leven van je (mens)waarden en principes, schept vertrouwen en een band. Vertrouwen schenken, eerst denken aan het gewenste effect en dan pas communiceren of acteren. Proactief zijn. Beginnen met het eindplaatje voor ogen. Ik weet dat dat in het heetst van de strijd niet altijd meevalt. Want als je amygdala (emotieknop) wordt geraakt, is de kans groot dat je terugvalt in oude reactiepatronen. En het kost je dan veel wilskracht en discipline om die impuls te onderdrukken.

De vraag die mij erst is, of mannen hier nu ook last van hebben? Van het loslaten? Maar een ding weet ik zeker, het is te leren! En daar is wel wat leiderschap voor noidg. Succes.

 

Leiderschap en City Power

Gisteren volgde ik een interessant college van Nol Groot van collegereeks ‘organisatie 3.0.’ Het ging over de complexiteitstheorie en de paradox tussen ‘zelforganisatie en leiderschap’. Ik leg altijd onmiddellijke verbanden naar mijn eigen organisatorische passie: het laten floreren van stedelijke samenwerkingsverbanden ten gunste van de sociaal maatschappelijke en economische doeleinden van de stad.
Als we naar de natuur kijken, bijvoorbeeld een school spreeuwen of een school vissen, dan zien we een geweldig mooi voorbeeld van synchroniciteit en zelforganiserend vermogen.Alles klopt en past.
Het is een zelforganiserend vermogen zonder expliciete leider. Iedereen kan op bepaald moment leider zijn en op een ander moment weer volger. En het gebeurt vanzelf. Net als de  school spreeuwen of vissen, die als één geheel van richting veranderen. Zeer bijzonder!
Ik heb ooit zoiets meegmaakt tijdens de visiedagen van nieuwe dimensies. Zittend rond een kampvuur met 25 man. Op de BBQ plek op het strand van Vlieland. Na al een dag bezig geweest te zijn met de elementen in praktijk brengen (lucht, vuur, water en aarde). Hier ging het om essentie. Vanuit de stilte ontstond er iets. Iemand begon zonder na te denken te tikken op een krukje. Er komt bijval. Het wordt een ritme. Een aanzwellend synchroon ritme. Er gaat iemand spontaan zingen. Kippevel moment! Niemand heeft het vante voren bedacht, of had al bij voorbaat de intentie of het plan van aanpak. Het ontstond, spontaan! Er was gelegenheid en verbondenheid in stilte.
Het ontstaan van deze synchroniciteit en het zelforganiserend vermogen, in organisaties, bedrijven, sportteams en stedelijke samenwerkingsverbanden, kan niet in een plan worden vervat. Kan niet worden gepusht en gemarket. Wel kan de gelegenheid worden geschapen, waarin de ruimte en kans aanwezig is, dat het ontstaat. En is dat is precies wat veel managfers zo moeilijk vinden. Controle uit handen geven. Gelegenheid scheppen met de juiste randvoorwaarden, verbondenheid en vertrouwen creeren en mensen met talent de ruimte geven. Zien wat er ontstaat.
Een kleine groep initiatiefnemers, die ergens van harte met passie in geloven, kan heel ongemerkt een zelforganiserend vermogen op gang brengen dat niet te stuiten is en zich als een olievlek over het bedrijf of de stad verspreid. Als het om de stad gaat, noem ik dat de ‘city power. ‘Het empoeren van de mensen in de stad. Het is ook precies die kracht, waar als het om de stad gaat, citymarketeers, citymanagers en stadsbestuurders naar verlangen. Maar niet alleen de std. Ook in bedrijven, in sportteams. De creatie van Flow, een soort krachtige moeiteloosheid waarin alles klopt en men tot piekprestaties komt. Want als mensen hun talenten inzetten, of het nu voor de sport, de stadf of het bedrijf is, zich verbonden voelen met elkaar en de doelen die ze willen realiseren, ontstaat die kracht.
Het is natuurlijk de kunst om als leiders in de stad of van een organisatie of bedrijf, de mensen zodanig de ruimte te geven en te empoweren, dat er een kans is dat er een zelforganiserend vermogen ontstaat in de gewenste richting. Dat kan als er sprake is van gelijkwaardigheid en respect voor ieders idee. Als dus niemand expliciet de dienst uit wil maken of  ‘de baas’ wil zijn over HOE wat gerealiseerd MOET worden. Als iedereen dus zowel leider als volger kan zijn, afhankelijk van het onderwerp, is er veel gewonnen. De kracht van het zelforganiserend vermogen is groot, waarom dan niet in je voordeel laten werken. En wat is daar dan voor nodig?
In ieder geval leiderschap op basis van gedeelde visie, vertrouwen en verbondenheid. Want het gaat over mensen empoweren, talent de ruimte geven om bij te dragen aan de richting, waar ze zelf met passie in geloven.
Het is ook kwetsbaar durven zijn en los kunnen laten van patronen en controle. Andere manier van belonen! Processen binnen mensen zijn niet te managen.
Het is als de transformatie van rups naar vlinder. Met de juiste voedingstoffen het proces dienen en de kracht van binnen uit laten komen.
Dat is wat een mens nodig heeft om te schitteren en dat is wat elk bedrijf en elke stad nodig heeft om waarde toe te voegen. Nu nog de leiders die dit soort processen durven faciliteren. Durven, omdat er moed voor nodig is het anders te doen en de controle los te laten. Empower jezelf en wordt de leider die je wilt zijn, ook in de stad!
Succes!

Visie op leiderschap

“Het succes van een organisatie wordt grotendeels bepaald door het niveau van de leiders, en de kwaliteit van de intermenselijke relatie. De manier waarop we met elkaar omgaan bepaalt het succes.”

Onze maatschappij verandert, de mens verandert, de dynamiek in ‘the city’ verandert. Er is een toenemende behoefte aan zingeving en nalatenschap, vitaliteit en balans werken-leven, passend bij de fase waarin we verkeren, het niveau 5 van de piramide van Maslow.  Dat vraagt om anders denken en werken in organisaties. Meer doen met minder ego!  De wijze waarop we nu managen of leidinggeven is vaak nog gestoeld op oude paradigma’s die vooral gebaseerd zijn op managen van processen en niet op inspireren, binden en boeien van mensen.

Lees verder